Miyatora Azukari Ikeage | de wereldbelevenis van Arjan Bremer

Een vroege ochtend in Niigata

Al in de vroege ochtendgloren pakken we ons samen en begeven ons naar de lobby; na er de vorige dag ook zo vroeg uit zijn gegaan om vijf uur; waar het vergeefs bleek; zijn we nu vol goede moed om de Ikeage mee te maken van de 2 Azukari vissen van ABKoi Marum. Een beloftevolle Sanke; een van de meest beloftevolle van de Koi Farm twee jaar geleden geselecteerd door Arjan als Nisai. En een zeer goed groeiende Mukashi. Vorig jaar de grootste Sansai van de Miyatora Koi Farm. Beide zwemmen zij in een vijver waar niet meer dan elf vissen in zwemmen; maar die vorig jaar wel is uitgediept. Eén meter wel te verstaan. Vooral vanwege de watervolume die het met zich meebrengt. Vol goede moed vertrekken we.

De reisgezellen en het landschap

Arjan; Christian; Tiebo en ook een vierde musketier sluit bij ons aan vandaag. Ben Smit van het Nederlandstalige magazine KoiWijzer is in afwachting van zijn reisgezelschap FrieslandKoi; maar die komen een dag later. En wij hebben hem uitgenodigd om vandaag met ons mee te gaan om deze unieke belevenis mee te maken. De ochtendrit is al bijzonder. Zo’n ochtend vroeg door de bergen van de Niigata en de mist er doorheen te zien trekken is een geweldige ervaring. In de ochtendgloren die de mist langzaam verdrijven begeven wij ons in de ongerepte natuur van de Niigata die zich laat afwisselen met mooie aangelegde mudponds; vroegere rijstvelden die nu gebruikt worden om koi in op te groeien. Fantastisch.

De weg naar de vijver

Links en rechts; overal zie je het. Als je normaal van kweker naar kweker rijdt; kom je hier niet. Maar; nu we de coördinaten hadden gekregen van de kweker naar deze betreffende vijver; kregen we een mooie route voorgeschoteld. En zo belanden we op een plek in de bergen; tussen de bomen; met taluds en hoogteverschillen; totdat we; nadat we een keer verkeerd zijn gereden; om de hoek reden van een bergdal en in de verte een kleine truck zagen staan. Daar moet het zijn! Terwijl we naderen zien we dat ze al tot de borst toe in de vijver staan en het net aan het sluiten zijn; letterlijk en figuurlijk; voor de koi die zich erin bevinden.

Een familiebedrijf aan het werk

Mooi is het om te vermelden dat deze harvest niet alleen wordt gedaan door Takumi en zelfs zijn vaste staf is hierbij niet voltallig aanwezig. Maar wie er wel zijn; dat zijn zijn vader en zijn moeder. De ouders Miya zoals de familienaam luidt. De kweker die ik ken; van al zo lang geleden, ouder geworden, maar kranig; zichtbaar trots op zijn zoon die onlangs in september nog vader werd. En… daar staat hij dan. Vurig toekijkend op zijn zoon; hoe hij die grote jongens vanuit het water lift in een badje en vanuit daar in een plastic zak.

“Het is overweldigend om te zien hoe een familiebedrijf als dit te werk gaat; met welke dedicatie hier wordt gewerkt.”

Passie en routine in het ijswater

Het water; zo moet je denken; is niet warm. Je staat wel in een waadpak; maar je werkt met je blote handen. Het is ochtends; de lucht is koud. En alhoewel het water misschien nog niet ijskoud is; koelen je handen wel ernstig af. Maar er wordt niet om gemaald. Dit is routine. Dit is werk. Dit is passie. Dit is een manier van leven. Dit is waarvoor ze het hebben gedaan. Waarvoor ze de hele zomer in spanning hebben afgewacht. Hoe deze vissen – de top van de Miyatora Koi Farm – uit de mudpond verschijnt.

Oog in oog met spanning en schoonheid

Onder hen is ook nog een Sanke van Johan Leurs; van Koi Zanmai. En ook hij is aanwezig om de resultaten van zijn Sanke gade te slaan. Hoeveel zijn ze gegroeid? Zijn ze nog wel mooi? Zitten ze er überhaupt nog wel in? Het zijn spannende momenten die je beleeft als je een vis in Azukari hebt wanneer deze uit de mudpond moet herijzen. Fantastisch is het om te zien. Geweldig is het om gade te slaan. En het is indrukwekkend om te zien hoe Takumi en zijn familie hier gestalte aan geven.  Nog de ochtend ervoor was Takumi wezen zwemmen om de drainage van de volgende level te ontkoppelen, maar de waterdruk was nog te groot.

Veiligheid en kracht op de glibberige oever

De vis wordt in een zak gedaan vanuit het water. Waar een of twee medewerkers deze gigantische vissen naar boven tillen. Dat gaat heel gestaag; dat gaat heel gecontroleerd. Met waadpakken worden de zakken tegen een slipperige; modderige; natte; steile vijverwal omhoog gedragen. De kans om uit te glijden is gigantisch. Het is eigenlijk onmogelijk om niet uit te glijden. En toch doen ze precies dat onmogelijke. Alle twaalf vissen worden op deze manier veilig naar boven getild. Een andere optie is er niet.

Een moment van pure ontroering

Je kunt je voorstellen dat dit kapitale koi zijn. En je zou het toch niet op je geweten willen hebben dat je dan met een zak in je hand voorover valt bovenop de koi; waarvan je al vijf; zes of zeven jaar zo nauwgezet de ontwikkeling volgt en alles eraan doen om dat in goede banen te leiden. Maar het geeft wel ene extra element ana het schouwspel; het risico dat het mis kan gaan en daarom is de prestatie ook des te groter wanneer het uiteindelijk lukt. Dit is prachtig; dit is geweldig; dit is zo mooi; dit is een droom die uitkomt om dit te mogen meemaken.

Christian kijkt zijn ogen uit

En terwijl Ben met zijn drone wat beelden van bovenaf maakt; kruip ik toch de vijver in om vanaf daar wat beelden en videobeelden van dichtbij te maken. Het liftren van die vissen uit de modder is toch wel het mooiste om te zien, dat moment is puur. Arjan maakt ook foto’s van de koi die naar boven gedragen worden en Christian… ja; Christian is voor het eerst in Japan en kijkt dit toe en denkt dat hij droomt. Dat het niet echt is. En dat duurt ook nog wel even voordat het indaalt.

“Ik kan me niet indenken dat het ergens in de wereld dichter bij magie komt dan dit.”

Afsluitende handelingen

Als de vissen boven zijn worden ze nog middels een opstapje heel gecontroleerd op de truck geheven. tegelijk maken twee mensen de opstap; zo synchroon mogelijk om de stabiliteit te waarborgen en dan met de zaken de handen in het vat op de truck. Hier kunnen ze dan voor het eerst in rust even een blik werpen op de koi voor zover dat kan. Want die vaten zijn natuurlijk dan druk bevolkt. Er is veel beweging in het water en eigenlijk wil je zo snel mogelijk met die vissen naar de farm.

Takumi’s precisie tot de laatste meter

Toch is dat niet wat er gebeurt. Ook na het afvangen neemt Takumi de tijd om rustig met zijn moeder het net op te vouwen; systematisch. Meter voor meter. Schudden; vouwen; neerleggen. Schudden; vouwen; neerleggen. Dit is hard werken; mensen. En voor degene die ooit zich afgevraagd heeft wat Ikigai is; dan zouden ze hier dus naar moeten kijken. Dan zou je dit moeten beleven. Dan zou je dit moeten ervaren.

Het moment dat het even te veel wordt

Dan moet de krat met het net naar boven worden getild. En daar; na het onverschrokken leveren van noeste arbeid; kracht… en mentale weerbaarheid in de kou… wordt het op dit punt toch net te veel. Twee keer glijden Takumi en zijn moeder uit met de krat. Gewoon een beetje, de helling is stijl, de krat zwaar. Het is gewoon loodzwaar. En hoe fijn is het dan als daar een reikende hand komt van Arjan om die laatste meters naar boven te kunnen maken. De video van deze prachtige gebeurtenissen zal nog volgen.

Een helpende hand zonder woorden

Ik moet je zeggen; het is gek om als toeschouwer zoiets mee te maken. Je wilt zo graag eigenlijk helpen; maar waarschijnlijk help je ze van de regen in de drup. Je wilt zo graag… een helper zijn. De hand bieden. Maar dat is niet je rol. Dat doen ze zelf; al jaren zo. En daar hebben ze ons helemaal niet bij nodig. Maar soms is het handig; soms is het fijn om even een helpende hand te voelen. Om iemand te hebben die toereikt. Zonder dat je daarom vraagt en doet wat nodig is.

Terug naar de farm

Onderweg terug naar de farm breekt de zon plots door het dikke wolkendek. De stralen priemen door de ochtendmist en kleuren het landschap goud. We kunnen niet anders dan stoppen.
Ook de auto achter ons stopt vanzelf, alsof iedereen in hetzelfde moment gevangen zit. De lucht is helder, de wereld stil. Het universum lijkt even te fluisteren dat het hier, precies hier, een stukje schoonheid heeft achtergelaten.
We maken foto’s, filmen, maar eigenlijk doet niets recht aan wat we zien. Japan in zijn puurste vorm.

Vader en zoon Miyatora

Wanneer we terugkomen bij de farm denken we dat het hoogtepunt al geweest is, maar het wordt alleen maar mooier. Voor ons, op de oprit van Miyatora Koi Farm, staan Takumi en zijn vader samen bij de vrachtwagen.
De oudere man op de laadklep, Takumi naast hem, beiden turend over de mistige mudponds die zich onder hen uitstrekken. Twee generaties, één blik van trots.
Ze hebben samen iets opgebouwd dat verder gaat dan handel. Het is vakmanschap, familietrots, toewijding — en vandaag mogen wij dat van dichtbij meemaken.

“Tussen mist en stilte staan twee generaties trots te kijken naar wat water en tijd kunnen bouwen.”

De Sanke van Arjan

Dan is het moment daar: de oogst van Arjans Miyatora Sanke. De spanning is voelbaar terwijl de koi naar binnen wordt gedragen. Arjan kijkt geconcentreerd, bijna emotioneel. Vier jaar geleden koos hij deze vis uit, met het vertrouwen dat hij hier, in dit water, zou groeien onder de zorg van de familie Miya. En dat vertrouwen wordt vandaag beloond. De vis wordt gemeten: 75 centimeter. Een perfecte maat; groot genoeg om mee te doen aan de Nagaoka Koi Show, maar net onder de grens waardoor hij in zijn klasse kan schitteren.

Arjan knikt, even stil, zichtbaar geraakt. Dit is waar de koihobby om draait: vertrouwen tussen dealer en kweker, tussen mens en vis, tussen droom en werkelijkheid.
De Sanke is sterk gegroeid, maar nog niet “af”. De huid straalt, het patroon staat als een huis, maar de toekomst is nog open. Nog twee jaar zal hij blijven in Japan, verder rijpen in het water van Miyatora.

Geloof en visie

Wie een koi vijf jaar lang in Azukari laat, moet meer hebben dan geld of lef. Je moet geloof hebben.
Een visie. Dat is wat Arjan en Takumi delen. Hun band is niet zomaar zakelijk; het is vriendschap op een golflengte die koi laten groeien. Goede energie, vertrouwen, respect; precies dat wat je niet kunt meten met een meetlint.

“Het mooiste aan koi is niet hun lengte, maar het vertrouwen dat je samen laat groeien.”

De Mukashi Ogon

Dan verschijnt de Mukashi Ogon. Een beul van een vis. Groot, krachtig, massief gebouwd. De huid glanst als gepolijst metaal; elke schub een spiegel van perfectie.
Zelfs nu nog is hij niet klaar voor de show, maar zijn potentie spat ervan af. Deze vis heeft tijd nodig en krijgt die. Want in deze mudpond zwommen slechts elf vissen, allemaal onder intensieve zorg van Takumi en zijn team.
Zoveel aandacht geef je niet aan zomaar iedere koi.

De essentie van Niigata

Arjan van AB Koi Marum is hier iets bijzonders op het spoor. En ja, het kan misgaan;  dat is de realiteit van de hobby. Maar zonder geloof, zonder dromen, zonder het lef om te vertrouwen, kom je nergens. Dat is wat Niigata je leert: alles is tijdelijk, behalve de vriendschap, de herinnering, de indrukken die blijven hangen in je ziel.

Ik ben Arjan dankbaar dat ik dit mag meemaken.
Dankbaar voor de spanning, de emoties, de gesprekken bij het water.
Dankbaar voor het vakmanschap van Takumi en zijn vader, en voor de koi die ons verbinden.

De toekomst? Die ligt nog onder een dun laagje mist boven de mudponds. Maar één ding weet ik zeker: dit avontuur is nog lang niet voorbij. Gambatte!

Wordt direct lid van onze Whatsappgroep voor de Koi Hunt 2025!

Wil je niets missen van Koihunt 2025? Klik dan nu op de link hieronder of scan de QR-code in de winkel. Sluit je aan bij de WhatsApp-groep, reageer mee, stel je vragen, en jaag met ons mee op kwaliteit met karakter.

👉 Word lid van onze WhatsApp-groep

Volg ons op de voet via onze exclusieve Whatsapp groep

Dien nu vrijblijvend je zoekopdracht in