De wekker is onverbiddelijk om zeven uur. Eerst de dagelijkse routine bij de Lawson: ontbijt scoren, hopen dat je melk in je koffie krijgt in plaats van siroop, en je verbazen over de bizarre variatie in zoete broodjes. Maar de focus ligt ergens anders. We moeten de bergen in, en snel ook. Gisteravond zagen we bij Marusei een truck vol nieuwe vis binnenkomen en we wisten: als we niet als eerste op de stoep staan, zijn de kapers op de kust ons voor.
Selected at this breeder's
Taisho Sanke · 51 cm
Marusei · 26-MAR-SA-002
Taisho Sanke · 53 cm
Marusei · 26-MAR-SA-003
Showa Sanshoku · 53 cm
Marusei · 26-MAR-SH-002
Als we de oprit bij Marusei opdraaien, zien we Yoshioki al in de verte. Hij is bezig met de voorbereidingen voor een nieuwe ikeage, maar zodra hij ons ziet, loopt hij direct op ons af. Dat is het mooie van de band die je hier opbouwt. Gisteravond hadden we hem al wat kaas gegeven en gevraagd of we mochten scheppen. Nu geeft hij het verlossende woord: we mogen er drie uitzoeken uit zijn betere bak, het vak waar normaal niemand zelf mag scheppen. Terwijl een groep Fransen en Italianen jaloers staat toe te kijken, stappen wij met de netten het koihuis in. Het verschil in kwaliteit is direct zichtbaar; dit is het serieuze werk.
Ik ben snoeihard bij de bowl. We scheppen een stuk of zeven vissen, maar er mogen er maar drie blijven. Tiebo en ik hebben bij de bowl constant discussies, en gelukkig maar, want aan ja-knikkers heb ik niets. Ik let op alles: de bouw, de huidkwaliteit, maar vooral ook de borstvinnen. Als die te hoekig zijn of als de ogen ook maar een fractie uitpuilen, gaan ze onverbiddelijk terug. Uiteindelijk blijven er drie over waar ik 100% achter sta. Het is een kwestie van kiezen voor het allerbeste, ook al doet het pijn om de rest te laten zwemmen. De bescheidenheid van slechts drie is hier een eerbaar gegeven zo ben ik zeker. Twee sanke en een een beul van een showa. Een Sanke yingyang en de andere met een fantastisch toekomstperspectief.
Bij Sakazume werpen we een snelle blik in de bassins. Het selecteren blijft een spel van smaak en ervaring. Je zoekt vissen die 'af' zijn voor de verkoop, maar ook die ruwe diamanten die volgend jaar pas echt gaan schitteren op een show. Het is een uitdaging om voor elke klant wat wils te vinden zonder concessies te doen aan de kwaliteit waar AB Koi Marum voor staat.
Daarna door naar Oofuchi. Het is daar opvallend stil; de koihuizen die normaal vol zitten met tosai zijn nog helemaal leeg. Waarschijnlijk moet de grote oogst daar nog beginnen. We selecteren een goede benigoi maar met twee ontbrekende schubben; een matsukawabake met een sneeuwwitte huid maar nog nagenoeg geen sumi. Het is het net niet. Het is soms een raadselachtig spel van timing in Japan, maar we maken goede afspraken voor later in de week. We laten ons niet uit het veld slaan door een leeg koihuis en vervolgen onze weg door het prachtige berglandschap. Kijk, ik wil gewoon geen boxen meer vullen; ik houd vast aan de visie dat het gewoon goed moet zijn en als ik er dan 1 vis bij moet zetten op iedere box waar ik niet acht sta zit ik uiteindelijk met twee dozijn aan vissen waar ik eigenlijk niet mijn naam aan wil verbinden. Dat is wennen en voor de kwekers misschien ook wel; ik zoek net wat beter spul en als dat dan iets meer kost; ‘Shoga Neeyo’ dat betekent: “It is what it is”
Bij Hirasawa is het een ander verhaal. De bakken zitten ramvol, maar dat maakt het juist lastig. Je moet de discipline hebben om door honderden vissen heen te kijken naar dat ene exemplaar met de juiste body en huidkwaliteit. We rijden heel wat kilometers af vandaag, maar dat hoort bij de jacht. Elke stop is een nieuwe kans op die ene droomvis. We spreken Kim Cloet van Kim’s Koi nog even die echt al hele mooie vissen heeft geselecteerd en verkocht; we spreken samen uit dat er best genoeg zwemt dit jaar en het is (nog) relatief rustig qua dealers.
Het geduld wordt pas echt op de proef gesteld bij Miyatora. We wachten ruim een uur terwijl hij twee mudponds afvangt. Het is een heel spektakel; vissen die over het sleepnet springen waardoor ze de vijver wel drie keer door moeten. Als de vissen eindelijk binnen zijn, volgt het ritueel van de loting. Ik trek stokje nummer één. De ultieme kans, zou je denken. Maar als ik in de bowl kijk naar de experimentele variëteiten en eenkleurige vissen, voel ik het niet. Ondanks die eerste keus koop ik helemaal niets. Dat is zelfbeheersing: liever met lege handen weg dan met een vis waar je hart niet sneller van gaat kloppen. De andere dealer naast me schept er wel twaalf, maar dat is niet mijn stijl.
Gelukkig wordt de dag goedgemaakt bij Aoki Masaki. Hij was net terug van de ikeage en wij mochten als allereersten kijken. Dat is het voordeel van de luwe momenten opzoeken terwijl anderen bij de grote events van Dainichi of Izumiya staan te dringen. De Goshiki die we hier scoren zijn fenomenaal. Het rood, het Beni, ligt erop alsof er een emmer dieprode verf over de vis is leeggekiept. Zo dik, zo krachtig. We lieten Aoki een foto zien van een vis van vorig jaar en hij was zelf ook verbaasd over de geweldige ontwikkeling. Als we weggaan, blijft hij ons zwaaiend en buigend uitzwaaien in zijn oranje laarzen, terwijl hij in het Nederlands 'dankjewel' roept. Prachtig volk.
Selected at this breeder's
Tancho Goshiki · 40 cm
Aoki Masaki · 26-AO-TG-002
Goshiki · 43 cm
Aoki Masaki · 26-AO-GO-001
Tancho Goshiki · 46 cm
Aoki Masaki · 26-AO-TG-001
We sluiten af met een snelle hap van de 7-Eleven op de achterbank: onigiri en koffie. Nog even snel langs Kanezo gegaan voor een praatje. Hij vertelde over zijn Kijiro, de geel-witte variëteit waar hij als grootste kweker in Niigata erg geheimzinnig over doet als we vragen naar de ouderdieren. Secret! Hij moest ook lachen om de Tancho Showa van Huub die bij hem in azukari zit en we nog af moeten vangen. Ik vroeg hem of hij hem ook al had gezien in de mudpound; “het is gelukkig geen Utsuri geworden!” Zei hij grijnzend. Nu worden we alleen maar meer nieuwsgierig.
Nu de dag ten einde loopt en we bij de McDonald's staan voor een burger, kijken we terug op een dag vol emotie en topkwaliteit. Na een week van ramen en restaurants, wil je soms ook wel even snel klaar zijn, maar een aanrader is de McDonald‘s hier niet. Morgen gaan we weer, dieper de bergen in!