Dag 1:  De lange reis naar de bakermat van de Nishikigoi

Door: Tiebo Jacobs

Het is vroeg. Te vroeg. De wekker voelt als een klap, want ik heb amper geslapen. Zoals altijd pak ik mijn koffer pas op het laatste moment in, half dromend over wat ons te wachten staat: Japan. De bakermat van de Nishikigoi.
Met een mengeling van onrust en opwinding stap ik de auto in en rijd richting Christian Niemeijer. We kennen elkaar eigenlijk pas twee weken. Eén gesprek vooraf, maar de klik was er meteen. Nu staan we samen aan het begin van een avontuur dat voor hem letterlijk de reis van zijn leven is.

Bij aankomst zie ik hem al voor het raam staan, klaar, nerveus en vol verwachting. Hij kust zijn vrouw en kinderen nog even gedag alsof hij voelt dat deze reis iets gaat veranderen. En ik moet bekennen, ook bij mij kriebelt het. Zes jaar is het geleden dat ik in Japan was. Zes jaar vol plannen, dromen, en die stille hunkering naar de schittering van het water in de mudpounds die wordt doorbroken door de ruggen van Koi; wachtend om geoogst te worden.

De rit naar Heerenveen

We rijden goedgeluimd weg, ruim op tijd. Maar zoals dat gaat, komt er file, wegwerk, vertraging. Tegen de tijd dat we bij AB Koi Marum aankomen, staan Arjan Bremer en zijn vader Auke al klaar. Snel spullen overzetten, geen tijd te verliezen.
Auke, met een gewonde hand nog wel, brengt ons in recordtempo naar het station van Heerenveen. Als een ware coureur zet hij ons af, precies op tijd. “Nou jongens, geniet ervan,” zegt hij met een knipoog. Over twee weken reist hij zijn zoon achterna.

Bij de poortjes blijkt dat de treinkaartjes die Arjan had geregeld niet zichtbaar zijn in het systeem. De tijd tikt weg, stress stijgt. Uiteindelijk kopen we last minute nieuwe tickets met onze bankpassen. Net op tijd glippen we door de poortjes. In de trein is het proppen, maar na een paar haltes vinden we toch een plekje naast elkaar. We zijn goed onderweg!

Chaos op 10.000 meter hoogte

Schiphol verloopt soepel. Zelfs de standaard controles en het eeuwige flesje water dat “toch niet mag” kunnen onze stemming niet bederven. In het vliegtuig nemen we plaats, drie man breed, moe maar opgewekt.

De vlucht begint met een komisch moment. De stewardess vergeet ons water te geven. Wanneer ze eindelijk terugkomt met koffie, besluit ik, in een moment van onhandigheid, die koffie over mijn eigen schoot te kieperen. Starten in stijl, zullen we maar zeggen. Arjan grinnikt, Christian kijkt met een blik van “dit belooft wat.” De stewardess belooft doekjes, maar vergeet die ook. Later krijgen we ze alsnog; natte doekjes weliswaar. Het was een beetje een gedoe.

“Nog geen meter gevlogen en de koffie vliegt al. Als dat maar goed komt.”

Na dertien uur in de lucht landen we eindelijk op Narita. Het is ochtend in Japan, maar voor ons voelt het midden in de nacht. Niemand van ons heeft echt geslapen. Toch is de energie voelbaar. De adrenaline doet zijn werk. We pakken de trein naar Tokyo, zoeken even onze weg, en stappen dan over op de Shinkansen richting Nagaoka. De snelheid van de trein is onwerkelijk. Je voelt geen schokken, geen druk, alleen de stilte van efficiëntie.

De aankomst in Niigata

Wanneer we uitstappen in Nagaoka, hangt er die typische Japanse stilte. Alles lijkt zachter hier — het licht, de geluiden, zelfs de lucht. Het is al namiddag. In elk normaal scenario zouden we inchecken, douchen, misschien een dutje doen. Maar we zijn hier niet om te slapen.
Onze koffers belanden in de hotel-lobby. Arjan kijkt op zijn horloge en zegt: “Kom, we rijden naar Odakan. We zijn niet voor niks hier.”

De auto start, en binnen het kwartier slingeren we de bergen in. De lucht is zwaar van vocht, het zicht beperkt door mist. Japan ademt traag.

Odakan; de eerste duik

De schuifdeur van de kas gaat open en een warme golf van vochtige lucht en filterwater slaat in ons gezicht. De geur is vertrouwd; water, voer, aarde. Hier begint het avontuur pas echt.

Odakan is een bijzondere kweker. Hij verkoopt niet alleen eigen koi, maar ook vissen van topkwekers uit het zuiden: Momotaro, Matsue, Sakai. Zo brengt hij het zuiden naar het noorden. Slim en praktisch.

In de achterste bakken zwemt het onmogelijke. Kolossale koi die in Europa Grand Champion zouden kunnen worden. Showa’s, Kohaku’s, Sanke’s;  stuk voor stuk juweeltjes. Christian kijkt ademloos toe. Voor hem is dit de eerste keer in Japan, en meteen ook de eerste ontmoeting met zulke vissen. Hij is stil. Zijn ogen zeggen alles. Dit is pure ontroering.

“Dit,” zegt Arjan zacht, “is waarvoor we komen.”

De professionaliteit van Arjan

Wat me onderweg opviel, zelfs al in het vliegtuig, is hoe onverstoorbaar Arjan werkt. Terwijl de rest dommelde of een film keek, zat hij met zijn iPad open. Zoekopdrachten checken, lijsten bijwerken, kwekers afvinken. Via WhatsApp, mail en Facebook had hij vooraf tientallen zoekopdrachten binnengekregen van klanten. In het vliegtuig sorteerde hij ze, in de trein belde hij nog een paar mensen, en maakte een overzicht van welke koi bij welke kweker gezocht moesten worden.
De man slaapt niet, lijkt het. Zijn discipline is ongekend. Ik filmde hem nog in het schemerlicht van de cabine, ogen half dicht, vingers nog tikkend op het scherm. Pure toewijding.

Een onverwachte ontmoeting

Terwijl ik deze memoires als voicememo voorbereid en ik voor de verstaanbaarheid van mezelf maar even naar buiten gelopen ben ‘ avonds, hoor ik ineens iemand mijn naam roepen. “Tiebo-san!”
Ik kijk op en het is Chikara Nogami, de zoon van Hisato Nogami. Zes jaar heb ik hem niet gezien, maar hij herkent me meteen. We lachen, buigen, wisselen een paar woorden. Het is kort, maar het raakt me diep. Dit land vergeet niet. Mensen hier onthouden je niet om wat je gezegd hebt, maar om wat je voelde toen je er was. Ik was de eerste persoon tegen wie Chikara ooit Engels durfde spreken en nu is hij er al erg goed in.

De avond in Nagaoka

Na Odakan en die toevallige ontmoeting voelt de dag compleet. We drinken samen in een kleine Irish Pub. Het is laat, nat, warm. Het bier smaakt naar rust. Orlando sluit zich aan; ook hij, oud-KoiQuestion-man, inmiddels actief bij MR. Nishikigoi in het hoogseizoen, rijdt hier nu rond met klanten.
Het gesprek gaat van koi naar herinneringen, van lachen naar zwijgen. Iedereen voelt het: we zijn weer in Japan.

Terug op de kamer laadt iedereen zijn spullen op. Camera’s, telefoons, powerbanks; alles moet klaar zijn voor dag twee. De ogen vallen bijna dicht, maar het hoofd draait nog. Christian kan het niet geloven, Arjan plant alweer vooruit, en ik hoor mezelf fluisteren: *“We zijn begonnen.”

De Koi Hunt 2025 is officieel van start. Oma Sumi Nasai

Wordt direct lid van onze Whatsappgroep voor de Koi Hunt 2025!

Wil je niets missen van Koihunt 2025? Klik dan nu op de link hieronder of scan de QR-code in de winkel. Sluit je aan bij de WhatsApp-groep, reageer mee, stel je vragen, en jaag met ons mee op kwaliteit met karakter.

👉 Word lid van onze WhatsApp-groep

Volg ons op de voet via onze exclusieve Whatsapp groep

Dien nu vrijblijvend je zoekopdracht in