Prijswinnende Goshiki, Ginrin Mukashi en special varieties bij Oofuchi

De ochtendkou hangt nog in de lucht als we de Mushigame inrijden. We hebben een bloedbelangrijke missie. Gisteren viel ons oog namelijk op een waanzinnige vis bij Aoki Masaki, en die heeft ons eerlijk gezegd de hele nacht wakker gehouden. Gisteravond kregen we van de beste man allemaal een prachtig zwart shirt met het Aoki Koi Farm-logo erop. We hadden natuurlijk meteen een meesterplan bedacht. Eén voor één ritsen we vanochtend onze jassen open. De vriendelijke kweker kijkt ernaar, wrijft in zijn ogen en is prachtig nederig verbaasd dat er telkens weer een cartoon-evenbeeld van hem tevoorschijn komt.

Geselecteerd bij deze kweker

Natuurlijk maken we een schitterende groepsfoto met zeven man sterk rond de blauwe bowl. Iedereen wijst trots naar het logo op de borst en de duimen gaan de lucht in. We lachen nog even hard om het bizarre debacle van gisteren met de beruchte rode emmer vol sigarettenpeuken, maar dan gaat de knop onverbiddelijk om. Zaken.

Het gaat om een Goshiki. En niet zomaar één. Een beest van 59 centimeter met een enorm hoofd en een onwaarschijnlijk forse bouw. Tiebo keek er gisteren naar en vroeg bloedserieus of het soms een yonsai was. "Sansai", antwoordde Aoki Masaki volkomen rustig. Huh?! Sansai? Dat kan toch helemaal niet bij zo'n absolute beer van een vis? "Ze zwom gisteren op de Nagaoka Koi Show", vulde de kweker casual aan. Eerste prijs in de 60 BU klasse. Dat geloven we meteen. De zuiverheid, het weergaloze patroon en de brute kracht van deze vrouwelijke Goshiki zijn werkelijk ongekend.

Toen hij er gisteren achteraan zei dat ze 'still available' was, gingen de haren op onze armen langzaam overeind staan. Gisteren twijfelden we nog heel even nadat we de prijs hoorden. Dat is toch een bedrag waar je niet te lang over moet nadenken en omrekenen. Maar goed, we deden het stiekem toch, rolden vannacht te veel in bed en stonden dus vanochtend met kloppende harten weer op de stoep. De vis glijdt de blauwe bowl in en is zo mogelijk nog indrukwekkender. Jeffrey wrijft zich direct in de handen. Hij raakt op slag verknocht aan deze magistrale koi. We laten hem heel even sudderen. Eén blik, één korte onderhandelingsronde, en bam! Jeffrey voegt de vijfkleur toe aan zijn posse in Groningen. We dopen hem ter plekke om tot Jeffrey Fritsch, want dit is niet de enige prijswinnende showkoi die hij deze trip heeft binnengehaald. Aoki overhandigd hem ook nog het brevet van prestatie van de show.

Met de adrenaline nog vol in de benen rijden we door. We stoppen bij een kwekerij om naar wildscale koi te kijken, de ruwe diamanten van de mudpond. Takatatsu is er zelf helaas niet, maar de vissen gelukkig wel. Ze zijn tof, stuk voor stuk prachtige zilvergrijze schubben met donkere randen, maar nog niet gigantisch groot.

Tijd om even te laten zien hoe we hier met vissen omgaan. Nishikigoidaki, noem ik dat gekscherend. Het klinkt als een eeuwenoude oosterse vechtkunst, maar het is de delicate kunst van het vasthouden. Elke beweging van de koi wordt instant gecorrigeerd met een evenredige en zachte lichaamsbeweging. We tillen de glanzende vissen met beide handen stevig boven het water. Dat beheers je niet zomaar en ik adviseer het ook niet te doen met vissen die niet van jezelf zijn;' een sok of zak is dan veel veiliger.

De donkere tekening op de rug en flanken komt schitterend uit in het lichte water van de kwekerij.

Omdat de baas er niet is, leggen we de samengestelde bowl zelf vast op beeld, glimlachen naar de camera met een klotsende vis in de handen, en besluiten morgen gewoon nog een keer terug te komen om zaken te doen.

Het tempo zit er lekker in vandaag. We maken een korte pitstop bij Kanno, waar we tussen de houten wanden met schepnetten en blauwe bowls even snel de lijsten checken op de smartphone.

Even later sta ik buiten bij een kas, de donkere bewolkte lucht over de uitgestrekte beboste heuvels als rauw decor, met de telefoon strak tegen het oor gedrukt. Met deze bril voel ik mij helemaal peppie hoor.

Er moet overlegd worden, want we hebben een specifieke missie bij Miyatora. Dennis is op jacht naar een Mukashi Ogon, en wij hebben ze zojuist voor hem gevonden bij Takumi.

Geselecteerd bij deze kweker

Aangekomen bij Miyatora gaan we in opperste concentratie aan het werk. Twee schitterende vrouwelijke Ginrin Mukashi Ogon van 57 en 58 centimeter, beide loeisterke nisai. We bowlen ze uiterst behoedzaam. Hier is geen enkele haast bij. Elke schub wordt van dichtbij geanalyseerd. We kantelen de vissen langzaam, draaien ze door het water, vangen het veranderende zonlicht op de flanken om het Ginrin perfect te kunnen beoordelen. Zelfs de kweker roepen we erbij om zijn ongezouten mening te geven over de potentie. Het resultaat mag er zijn. Genieten geblazen.

Na een broodnodige lunch rijden we door naar Oofuchi. Eerlijk is eerlijk, de beste man kan soms behoorlijk nors uit de hoek komen, maar vandaag heeft hij er blijkbaar ongelofelijk veel zin in!

Geselecteerd bij deze kweker

Previous slideNext slide

Onder de doorschijnende dakplaten van het enorme vishuis staat hij in zijn groene werkvest met een witte handdoek om de nek, samen met zijn medewerker in een lang groen schort.

De sfeer is top. We stappen de natte houten loopplanken op en kijken onze ogen uit in de bassins vol bijzondere variëteiten.

En of we slagen. Wat dacht je van een bloedmooie vrouwelijke Sumizakura nisai van 47 centimeter? Of een machtige Ochiba Shigure sansai van 52 centimeter, die door het water klieft alsof ze de absolute koningin van het koihuis is? We tikken ook nog een fantastische Hariwake sansai van 57 centimeter op de kop. Allemaal vrouwtjes, allemaal knettergoede kwaliteit. Ze gaan allemaal mee naar Marum.

De intense concentratie eist in de late middag toch even zijn tol. Terwijl de regen gestaag tegen de zijruiten van de auto tikt, vallen de ogen even onverbiddelijk dicht. Een heerlijk powernapje op de parkeerplaats doet wonderen voor de moraal.

Wakker en weer messcherp besluiten we onszelf eens gek te maken en te trakteren op iets lekkers van een lokale patisserie. We vragen naar de specialiteiten en krijgen taartjes waar je u tegen zegt. Het voltallige personeel in het kleine winkeltje vindt het geweldig dat een stel enorme Hollanders hun shop bezoekt. Als klap op de vuurpijl krijgen we zowaar een zandkoekje in de vorm van een koi mee. Geweldig toch? Die suikerrush is precies wat we nodig hebben. De stemming er zo goed in dat we met zijn zessen lachend poseren voor een groepsselfie, compleet met knallende V-tekens in de lucht.

De schemering valt al zwaar over de bergen van Niigata, maar de dag is nog lang niet klaar. Tussen de binnenbassins bestuderen we samen met de kweker aandachtig de belangrijke Japanse documenten.

Het voelt goed om de puntjes op de i te zetten en we nemen afscheid met een diepe buiging.

Je zou denken dat we daarna de izakaya induiken voor een koud biertje, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan...

Het water spiegelt de enorme dakconstructie en het schuim danst zachtjes op de rimpelingen van het bassin.

Met de lange steel van het grote schepnet in de aanslag staan we in de avondstilte langs de rand van het water, turend naar de oplichtende Kohaku.

In het blauw van de inspectiebak licht ineens een spierwitte koi met een snoeiharde Maruten op; de tancho Showa kunnen ons echter onvoldoende bekoren en we geven ons gewonnen aan de winning streak; We kijken elkaar aanterwijl de schemer reeds inzet en weten zonder woorden: precies voor dit soort magische dagen vliegen we de halve wereld over. Wat een genadeloos mooie dag. Op naar morgen!