De ochtend start fris bij Sakazume. Hij zit gunstig vooraan in het gebied, wat ons de nodige kilometers diep de bergen in bespaart. We hebben een missie: Yamabuki Ogon. Vorig jaar zijn we hier geslaagd en ook nu staat er een zoekopdracht open. Terwijl we wachten op de meester zelf, maken Tiebo en Jeffrey de tijd nuttig. Ze duiken op een selectie Hi Utsuri en Shiro Utsuri. Tig exemplaren gaan de bowl in, worden kritisch bekeken en logisch teruggeselecteerd tot er een paar overblijven die potentie tonen. Hier maken ze nog een korte video van die later op KoiQuestion.com zal verschijnen. Net als we de smaak te pakken hebben, komt Sakazume aanzetten: hij moet een ikeage doen. We spreken af dat we na ons bezoek aan het Hoshikin-event terugkomen om de verse resultaten van de oogst en de Yamabuki te bekijken.
Geselecteerd bij deze kweker
Showa Sanshoku · 52 cm
Hoshikin · 26-HO-SH-001
Op naar Hoshikin. In de auto bespreken we de strategie. We zijn er niet heel ruim van tevoren, dus het is zaak om direct langs de bakken te gaan. Bij dit soort events worden er lootjes getrokken en op het moment dat je aan de beurt bent, moet je het weten. Er is niets zo vervelend als de concurrentie die in je nek hijgt terwijl jij nog twijfelt; tijd is goud in de bergen. We scannen de bakken en zien al snel een Kohaku die er met kop en schouders bovenuit steekt. Letterlijk. Het spel begint nu: je probeert je keuze niet te verraden. Niet wijzen, niet te lang staren. Als anderen doorhebben welke vis jij wilt, verkleint dat je eigen kansen. Het is een prachtig, tactisch schaakspel onder dealers en agenten.
Dan het moment van de waarheid. Ik word inmiddels door collega-dealers de 'Lucky One' genoemd. Na die eerste keuzes bij de Doitsu Showa van Miyatora en de Ginrin Ginga van Takatatsu, begint het bijna ongeloofwaardig te worden. Zo'n vijftien agenten en dealers staan in spanning te wachten. De o-hashi, de genummerde eetstokjes, gaan de koker in. Ik haal diep adem, trek een stokje en jawel: nummer 1! De lach is niet meer van mijn gezicht te krijgen.
Deze Hoshikin Kohaku is een joekel zeg.
Als de Kohaku in de bowl glijdt, weten we het zeker: dit is een beest. Een Nisai van maar liefst 65 centimeter. Voor Hoshikin-begrippen, en zelfs voor een Sansai, is dit een uitzonderlijke maat. De huidkwaliteit is stabiel, het patroon waardig en de bouw werkelijk fenomenaal. Omdat de prijs bij dit event vaststaat, hoeven we niet te onderhandelen. Dit is precies de vis van de zoekopdracht. Hoshikin zelf steekt zijn bewondering niet onder stoelen of banken: "Ichiban!" roept hij. Nummer één en we gaan samen nog even op de foto. Het voelt geweldig om op deze manier, ondanks de concurrentie met soms veel grotere portemonnees, de beste vis van de dag te kunnen pakken. Mountain games op z'n best.
We keren met een triomfantelijk gevoel terug naar Sakazume voor 'Yamabuki time'. Maar eerst trakteert hij ons op een demonstratie van zijn kunnen; twee trucks vol Goromo en Mukashi Ogon worden gelost. Het is een drukte van belang. Antoine Vincent van Ornafish is er,m en die begin ooit zijn koi carrière bij KoiQuestion en het wordt een klein reüniefeestje als ook de 'KoiQuestion Legends' Bas, inmiddels koindealer en Orlando die voor me.nishikigoi werkt in de ikeage time, de kas binnenlopen. Het is mooi om te zien hoe die oude garde uit de hobby nu allemaal hun plek als professional hebben gevonden in de koiwereld. KoiQuestion is echt altijd een kweekvijver geweest en denkmoactvte zien die dat nu nog heeft op de hobby is tof om te zien. Vriendschappen die al jaren meegaan, dat herken je direct aan de sfeer.
Dan de Yamabuki. We scheppen er twee in de bowl. De kwaliteit is verbluffend, maar de prijs helaas ook. Sakazume vraagt meer dan het dubbele van vorig jaar, en toen was het al een flinke investering. Met pijn in het hart laten we ze zwemmen. Soms moet je zakelijk blijven, hoe mooi de vis ook is. Omdat wij hier niet slagen voor de kleinere vissen, gunnen we onze selectie Hi en Shiro Utsuri aan een bevriende Belgische dealer van Aqua Hobby. Dat hoort ook bij de cultuur: elkaar wat gunnen. Net zoals Emiel ons eerder bij Nagoshi de eerste keuze in vijver gunde. Ook ruilden we een vis. We proberen daarin een voorbeeld te zijn; verbroedering in een competitieve markt. Hoe wijnindustrie gedragen doet er toe en draagt bij aan de algehele sfeer en tendens die de koi hunt vormgeeft. Het is soms net een voetbalwedstrijd, overdag in het veld ben je concurrenten maar in de avond drink je met z’n alleen een biertje en kun je ook blij voor elkaar zijn want je kan het dan natuurlijk niet laten om elkaar de vissen te tonen.
Plotseling gaat de telefoon van iedereen tegelijk af. Een harde melding. We schrikken ons wezenloos, zeker na de eerdere ervaringen in Japan. Gelukkig blijkt het een oefening van de gemeente Ojiya te zijn: een fictieve melding over een nucleair incident. Je slikt toch even als je die Japanse tekens ziet verschijnen in een land waar de natuurwetten soms genadeloos toeslaan. Gelukkig was het maar een test.
In de middag proberen we ons geluk nog bij Genshiro en Miyatora. Bij Miyatora zien we een Azukari Sanke terug die net is afgevangen. Een vis met een enorme potentie waar kweker Takumi speciale plannen mee had. Het is er echter zo druk dat we besluiten om later terug te komen voor een rustige update en goede foto's. De zoektocht naar die ene speciale vis gaat onverminderd door. Het valt ons op dat vooral de non-Gosanke variëteiten, de meer bijzondere vissen, dit jaar extreem duur zijn. Het 'Amerika-effect' noemen we dat; vorig jaar kochten de Amerikanen alles op wat apart was of grote schubben had. Vraag en aanbod drijven de prijs nu flink op.