Tien uur. Dat was de afspraak, en in Japan is tien uur ook echt tien uur. We rijden het erf op bij Aoki Masaki en de motor staat nog niet eens stil of daar komt hij al aan. Zijn truckje parkeert hij keurig naast het koihuis, en voor we het weten staat Masaki-san in zijn waadpak bovenop de laadbak. Hij buigt zich over zijn blauwe vat en inspecteert de vracht. Daarin zwemmen zijn nisai Goshiki en Asagi, een van zijn laatste oogsten van dit seizoen.
Geselecteerd bij deze kweker
Goshiki · 43 cm
Aoki Masaki · 26-AO-GO-001
Tancho Goshiki · 46 cm
Aoki Masaki · 26-AO-TG-001
Tancho Goshiki · 40 cm
Aoki Masaki · 26-AO-TG-002
Wat meteen opvalt: over dat vat zit een hoes gespannen. Dat zie je bij geen enkele andere kweker. Het geheel oogt bijna militaristisch, alsof er iets heel geheims vervoerd wordt. En toch kun je je geen minder militaristisch type voorstellen dan Masaki zelf. Aoki is een karakter, iemand die zijn licht niet onder de korenmaat zet en zich ook niet laat wegschuiven. Sterker nog, hij draagt het letterlijk op zijn borst. Op zijn kleding prijkt een manga-karikatuur van zichzelf, met zijn kenmerkende bril, en ook op die tekening houdt hij overduidelijk een Goshiki vast. Dan weet je meteen waar deze man voor leeft.
Voor Goshiki en Asagi is hij wat mij betreft een rising star, en dat laat hij ook zien. Op de Nagaoka Koi Show won hij de eerste prijs Goshiki met een sansai Goshiki in de 70 bu-klasse. Eerder deze reis kochten we al een paar mooie exemplaren bij hem, maar we hadden gezegd dat we nog op zoek waren naar iets speciaals. En dus staan we nu hier.
Zijn dochter neemt de koi in de sok over en loopt ermee het koihuis in. Vanaf de laadbak geeft Masaki-san de aanwijzingen: deze mag in de bowl, die gaat direct het azukari-net in. Het is een geoliede machine, vader en dochter, zonder veel woorden. Tiebo staat ondertussen geconcentreerd te filmen, stapt net iets te ver opzij en stoot een emmertje met sigarettenpeuken om. Op zijn knieën graait hij ze bij elkaar, want je wilt natuurlijk niet dat er straks een koi eentje opsteekt.
En dan iets wat je moet weten om dit vak te begrijpen. Niet eens alle koi komen uit het truckje. We weten dat hij ons zijn topkwaliteit gaat laten zien, maar ook deze kweker toont zijn absolute top tategoi niet. Doet hij dat wel en wil jij die vis kopen, dan zit hij enorm ongemakkelijk. Bovendien valt alles daarna een beetje tegen als je eenmaal het neusje van de zalm hebt geproefd. Daar zit dus heus ook commerciële logica achter. We gaan dan ook niet roepen dat wij als enigen de topvissen krijgen. Wat we wel zeggen: we zijn dankbaar dat we uit zijn hoogste kwaliteit een selectie voorgeschoteld kregen waaruit we mochten kiezen. En zo geschiedde.
Een paar vissen springen er meteen uit. Een vijfstaps Goshiki met een waanzinnig patroon. Waar vind je die nou? Een Goshiki met een geweldige bouw. En een Tancho Goshiki, een machtig schouwspel, zo schoon en met echt geweldige huidkwaliteit.
En dan zijn er nog twee Asagi. Je kunt er gewoon niet omheen. We hadden eerder deze reis al een Asagi gescoord voor een zoekopdracht, maar deze kwaliteit is zo consistent en zo goed voor de Nederlandse markt. Mooi symmetrisch, prachtige rode borstvinnen, en zelfs de wangen en de rugvin kloppen. Asagi is vaak een onderschatte variëteit. Moeilijk, maar prachtig in de vijver.
Na de selectie nemen we uitgebreid de tijd om Aoki Masaki te bedanken. Maar foto's van de gekozen vissen maken we niet meteen. Daar is geen tijd voor. We hebben nog een afspraak staan waarvoor we absoluut niet te laat willen komen.
Want vandaag is de grote dag. Vroeg in de middag verzamelen we ons bij het koihuis van Miyatora. We mogen mee naar het afvangen van zijn belangrijkste mudpond, en daar zwemmen ook twee vissen van ons in. De Sanke van AB Koi komt naar boven, en dat geldt ook voor onze monsterachtige Mukashi Ogon. We zijn zo benieuwd, en tegelijk zo opgelaten dat we dit mee mogen maken.
Geselecteerd bij deze kweker
Mukashi Ogon · 82 cm
Miyatora · 25-MI-MU-001
We zijn ruim op tijd. Japanners houden van stiptheid, en omdat de kweker dat waardeert beloont hij ons wachten met een blikje hete koffie. Nog tien minuten, zegt hij, dan gaan we. Gedwee wachten we. Dan rijden we achter hem aan, de bergpaadjes in waar je normaal nooit komt. De meeste staan niet eens op Google Maps. Zelfs met de coördinaten ben je er niet zomaar, en dan nog liggen de mudponds zo dicht naast elkaar dat je niet weet welke het is. Dat is de magie van deze plek. Want iets anders dan magisch kun je het gewoon niet noemen.
De standpijpen zijn er al eerder uitgetrokken, zodat de diepe mudpond met een waadpak toegankelijk is. Met twee à drie man trekken ze een sleepnet door het water. Dat gaat delicaat. Rustig, geconcentreerd. Er wordt nauwelijks gesproken. Niet alleen wij drieën zijn erbij, ook Steve Gibbins en Liam Bess uit Engeland mogen de harvest bijwonen. We hebben een goede band met de familie, maar hier zijn we niet amicaal. We zijn professioneel, want we beseffen donders goed hoe belangrijk dit moment is voor de kweker, zijn team en zijn familie. We zijn vliegen aan de muur. We leggen het vast, op beeld en geluid, maar we zijn stil.
Het net sluit zich. De spanning stijgt. Zullen ze wel allemaal naar boven komen? In deze gigantische vijver van bijna zes meter diep zwemmen slechts dertien vissen. Dertien. Bizar.
En juist op het moment dat we denken: nu gaat het gebeuren, staat Takumi midden in het net in zijn waadpak. Hij steekt zijn handen niet in het water. Hij steekt ze onder zijn waadpak en tovert een sigaret en een aansteker tevoorschijn. Een moment van genot waarin de tijd stilstaat en hij zich opmaakt voor zijn moment. Zijn moeder staat erbij, en geloof me, voor een Japanse zoon is dat een gewicht dat telt. Dat sigaretje is ook een manier om met die druk om te gaan. Aan de buitenkant is Takumi onbewogen. Maar ik ken hem al meer dan tien jaar, van toen hij nog slechts de pupil van zijn vader was. Geloof mij: dit heeft betekenis.
Dan gebeurt het toch. Hij reikt met zijn handen door de modder. Een paar rugvinnen tonen zich in de bruine soep. Vis! Hij pakt ze op en het is waanzinnig. De kleuren die je dan ziet zijn werkelijk supernatural. Dit is de reden dat je als hobbyist ooit naar Japan wilt. Een beetje als de bedevaart naar Mekka: wie het evangelie der Nishikigoi praktiseert, moet dit ooit hebben meegemaakt.
Alles jumbo. Maar niets zo groot als onze Mukashi. Wat giert de spanning door mijn lijf als Takumi dat dier uit de modder tilt en in het kinderbedje legt. Waanzinnig.
Voor onze Sanke moet ik wachten tot het allerlaatst. En dan gaat er toch iets door je heen, hoor. Het verlossende moment komt. Takumi tilt de vis op, bekijkt hem een paar seconden en heft dan zijn vuist naar mij. Het enige moment dat hij zich bewust lijkt van toeschouwers. De spanning breekt. Yes. Yes. Yes. Ze zijn eruit.
Maar klaar is het nog lang niet. De koi worden in plastic zakken tegen de steile bergwand omhoog gedragen, door een medewerker en door zijn moeder. Dat dwingt ongelofelijk veel respect af. Je voelt je bijna schuldig dat je alleen maar staat te kijken. Maar los van het gewicht wil je die verantwoordelijkheid misschien ook helemaal niet dragen. Laat dat maar over aan de experts die dit al tientallen jaren doen.
Als alles in de auto ligt, inspecteert Takumi de oogst. Een bijzonder moment van ontlading, waarin hij voor het eerst zijn concentratie durft los te laten. Je ziet zijn schouders zakken en zijn mondhoeken omhoog krullen. Een beetje brommen, en dan een lach. Well done!
Jumbo Sanke, en nog steeds tategoi?! Als we een beetje bijgekomen zijn van alle indrukken, laten we ons met ingetrapte koppeling de berg af glijden. Bij het koihuis mogen we zien hoe de vissen uit de auto worden getild en naar binnen gaan. Dat is het eerste moment dat wij ze ook echt goed mogen bekijken.
Tijdens het uitladen treft Tiebo nog Duc Nguyen, een zeer geprononceerde dealer en de koimanager van de collectie van niemand minder dan miljardair Herbert Fritch. Hij houdt een tof interview, dat wij geïntrigeerd van achter de camera volgen. Dat interview vind je te zijner tijd op KoiQuestion.
De resultaten van de azukari?!
Wordt vervolgd!