Vandaag was er weer zo eentje. Een dag zoals je ze het allerliefst ziet. Een echte, pure koi hunt-dag dwars door de Japanse bergen. We vertrokken vroeg, al is 'vroeg' bij ons standaard vijf minuten later dan de strakke planning. Iedere dag is het wel wachten op een van ons die net een paar minuten extra nodig heeft. Maar we nemen het elkaar geen seconde kwalijk. Het zijn slopende dagen en de hotelkamers zijn ronduit behelpen. Japanners zijn het gewend om weinig ruimte in beslag te nemen, maar als gemiddelde Nederlander sta je toch al gauw klem tussen je koffer en het bed. Voor Tiebo is dat overigens geen excuus, die is gewoon af en toe een beetje verstrooid. Vraag hem naar een specifieke bloedlijn en hij neemt je zonder haperen mee terug naar 1965, maar vraag hem waar zijn jas is en we moeten de halve prefectuur afbellen. Jeffrey moet bovendien altijd nog even roken en ik heb steevast nog wat last-minute business te regelen voordat de motor start.
Het is veeleisend, en logisch ook, want we hebben hier flink wat te bestieren. Maar we zijn ontzettend blij met hoe we nu te werk gaan. Vorig jaar kwamen er vanuit Japan geen nieuwe koi op de website, en nu? Nu staan ze er allemaal razendsnel op, inclusief foto en video, soms nog voordat we de sleutel van de hotelkamer omdraaien. Daar ben ik echt trots op. Ik snap de opmerkingen van vroeger wel; het is heerlijk als de website up-to-date is, maar als ik tot mijn nek in de vijverbouw zit, schiet dat er weleens bij in. Nu hebben we er een soort spelletje van gemaakt om alles direct in te voeren. Wat vroeger een verplicht klusje was waar je tijd voor moest maken, is nu een bezigheid waar we naar uitkijken.
Om jullie even mee te nemen in ons ritme: we hebben er dit jaar voor gekozen om 's ochtends niet uitgebreid te ontbijten. We werken 's avonds liever wat langer door zodat alles op orde is. De groep splitst zich 's ochtends eigenlijk in tweeën. Jan, Dennis en pa gaan voor het volwaardige, uitgebreide Japanse ontbijt, inclusief vis, misosoep en alles erop en eraan. Jeffrey, Tiebo en ik pakken de bus en scheuren naar de Lawson. De Lawson, of de 7-Eleven, is de lokale supermarkt die voelt als een tankstation zonder pompen. Best gek eigenlijk, maar het concept is briljant. We hebben allemaal onze ijzersterke routines. Ik scoor een croissantje en een gevouwen chocoladereep. Tiebo zweert bij een onigiri met tonijn en een broodje met ei, en Jeffrey trekt een heel schap zoete broodjes leeg.
Daarbij hoort natuurlijk koffie. Normaal drink ik hem zwart, maar hier ga ik voor de latte. Die is namelijk perfect op temperatuur zodat je direct een slok kunt nemen. En standaard zitten de dekseltjes er niet op, dus moeten we er telkens weer om vragen bij exact dezelfde medewerker. Die man is in de hele drie weken dat we hier zijn nog geen dag weggeweest. Datzelfde ritme zie je bij de kwekers en hun staf; de Arbeidstijdenwet nemen ze hier niet zo nauw, gok ik. Maar wát een mentaliteit. Niemand klaagt. We tanken onszelf nog even af: ik neem een energiedrankje, Tiebo een vitamine C-shot, Auke gaat toch weer voor zware koffie, en Sheffield en Dennis bevoorraden zich met grote anderhalveliterflessen water. Jeffrey trekt nog snel een pakje Pokémon-kaarten uit het rek, want dat spul is hier continu stijf uitverkocht en er zit een strikt maximum per klant op. Gas erop, de bergen in.
Onze eerste stop is Marudo. Een bekende Gosanke-kweker met waanzinnig toffe vissen, waar we vaker een korte pitstop maken om de radar even scherp te stellen. We lopen er onze collega's van Frieslandkoi tegen het lijf. We voeren een uiterst verstandig en vriendschappelijk gesprek, waarbij we ze toch even op het hart drukken dat ze wel de allerbeste vissen voor ons moeten laten zwemmen. Daarna zetten we definitief koers naar de bergen, richting Yamaguchi.
Geselecteerd bij deze kweker
Kohaku · 53 cm
Marudo · 26-MA-KO-001
Kohaku · 57 cm
Marudo · 26-MA-KO-002
Kohaku · 49 cm
Marudo · 26-MA-KO-003
Kohaku · 49 cm
Marudo · 26-MA-KO-004
Daar waren we gisteren ook al, maar toen was hij net gestart met een KP-behandeling na de ikeage. Het water was dieppaars en we konden geen schub zien, dus besloten we vandaag terug te komen. We bleken niet de enigen; agent Hiroshi Toyama was ons net voor met zijn klanten. Tiebo kent hem nog goed uit de tijd dat Hiroshi voor het INPC werkte en ze samenwerkten met KoiQuestion. We gluren alvast in de bakken en ons oog valt direct op zijn Sanke. We bowlen er drie en bestuderen ze tot in het kleinste detail. Het zijn echt hele mooie, frisse diertjes, allemaal in verschillende stijlen. De ene met een zwaar voorpatroon, de andere juist licht met veel meer shiroji, en ook in de bouw zitten duidelijke verschillen.
Maar dan komt het moment van de waarheid. Yamaguchi was nog even beneden om vissen voor te bereiden die stonden afgebeeld voor de Nagaoka Koi Show van de Breeders Association. Het wemelt deze weken van de events, wat betekent dat de allerbeste vissen apart worden gezet. Dat is ronduit frustrerend. Vlieg je de halve wereld over, sta je bij de kweker in z'n koihuis, zie je droomvissen zwemmen, en dan krijg je te horen: 'Event fish, cannot buy.' Een enorme anticlimax. Terug naar de drie Sanke in onze bowl. Het zijn fantastische koi, maar Yamaguchi is als kweker enorm gegroeid in kwaliteit, en de prijzen zijn mee gestegen. We wikken en wegen, maar uiteindelijk zit het er net niet in. Het is of te rommelig, of er is net te veel onzekerheid voor de lange termijn, zeker in verhouding tot het prijskaartje. We willen vissen kopen waar we honderd procent achter staan voor de toekomst van onze klanten, niet alleen voor een snelle verkoop nu. Het is verleidelijk, de Sakai-achtige kwaliteit spat ervan af, maar we moeten realistisch zijn. Je kunt niet de illusie hebben dat je elke dure vis zomaar koopt. Met wat pijn in het hart laten we ze zwemmen. Yamaguchi is een superaardige man, enorm toegewijd, en we hopen hier in de toekomst zeker nog toe te slaan.
Volgende stop: Koda Koi Farm. Een kweker met een gigantisch brede range aan variëteiten van torenhoge kwaliteit. Als we het erf op rijden, komen ze net binnen met de ikeage van de meerjarige vissen. Grote, indrukwekkende beesten. Goshiki, Tancho Showa, Shusui, noem maar op. Shawn, een dealer uit Los Angeles, is als eerste aan de beurt. Het is machtig mooi om zo'n Amerikaanse collega geconcentreerd aan het werk te zien. Daarna is het net aan ons. We scheppen flink wat af, waaronder een supertoffe Tancho Showa en een werkelijk waanzinnige Tancho Aragoke Goshiki. Daar mankeerde echt helemaal niks aan. Maar toen hoorden we de prijs. Oef. Ver, vér boven ons budget. Kon helaas niet doorgaan. Misschien waren ze echt zo duur, of misschien kwam het doordat Jeffrey de kweker gisteren had ingemaakt met darten. We houden het maar op het eerste.
Tijd voor lunch! We stoppen bij een klein, traditioneel restaurantje, diep in de Yamakoshi, dat gerund wordt door vier gepensioneerde dames. Dit is een van de weinige plekken in de bergen waar je überhaupt kunt eten. En wát ze serveren is goud waard. We krijgen tempura: gefrituurde groenten in een dikke laag paneermeel, met als basis waarschijnlijk gewoon alles wat ze die ochtend in het bos hebben gevonden. Daar grappen we flink over. We slurpen dikke, zachte udon noodles naar binnen en genieten van de absolute specialiteit: Yamakoshi curry. Een licht pittige, groene curry die absurd smaakvol is. Tijdens het eten bestuderen we alvast de foto's en filmpjes voor ons doel van vanmiddag: de Niigata Breeders Auction.
Na een supersnelle pitstop bij Yagenji gooien we het stuur om. We crossen met de bus dwars door het hart van de Yamakoshi, op weg naar de veiling. Het is heerlijk om te racen tegen de klok, continu rekenend hoe laat we waar kunnen zijn. Het lukt niet altijd, maar we hebben een maand, dus we kunnen geduldig wachten op de juiste vis voor de juiste prijs.
We arriveren nét op tijd bij de Niigata Breeders Auction. De vloer van de zaal is bedekt met blauwe afdekzeilen, met daarop strakke rijen blauwe kratten vol transparante transportzakken. Er hangt een gespannen, maar geweldige sfeer. Het systeem hier is tweeledig. Er zijn vaten waar je vanaf een startbedrag op kunt bieden, maar er is ook een 'lucky draw'. Vissen met een vaste prijs, waarbij je jouw naam op een briefje in een bakje bij de zak stopt. Aan het eind van de tijd is het een blinde loting.
Wat me het meest raakt hier, is de organisatie. Deze hele veiling wordt gerund door de jonge generatie. Sakamaki, Takatatsu, Nogami, Miyatora, Ikarashi, Ozumi, Yagenji... allemaal zoons van hun vaders die dit gigantische evenement gezamenlijk dragen. De kracht van de Yamakoshi wordt zwaar onderschat. Er is hier geen 'wij tegen zij', maar een diep gewortelde 'ons-gedachte'. Ze groeien samen op, bouwen vertrouwen en leren samenwerken. Dat is het fundament voor de toekomst.
En dan begint het feest. De briefjes worden getrokken, de biedingen vliegen over tafel. We vissen achter het net bij een paar schitterende koi van Takatatsu, maar dan valt alles op z'n plek. We winnen de loting! We tikken een waanzinnige Kohaku van Marudo op de kop. Kwalitatief supersterk, prachtige nisai Ze mag mee naar Marum! We doen ook nog een blinde bieding op een adembenemende vijfstaps Kohaku van Nogami. Helaas, ons bod was te laag; de vis gaat naar Matthew Sandham uit Duitsland. Maar we gunnen het hem van harte. De sfeer onder de dealers is hier zo gemoedelijk. Je praat met elkaar, deelt informatie en helpt elkaar zelfs bij het zoeken. Samenwerking brengt je op de lange termijn zo veel verder dan pure concurrentiestrijd. Dan tegen verwachting in pakken we nog een lot uit de loterij; een tancho kin showa van Yogoro komt onze kant op. Supertoffe koi als je die op de foto ziet schrik je hoe mooi deze echt is. Unieke vis ook en heel blij met deze prachtige vangst op de auction.
Met die gedachte in onze zak, en de contracten voor de prachtige Marudo Kohaku's in de tas, bezoeken we nog een paar adressen. We keren terug naar de krappe hotelkamer met een ontzettend voldaan hart. We hebben fantastische kansen gepakt die we straks vlijmscherp aan jullie kunnen aanbieden. Op naar morgen!