De adrenaline giert nog door mijn lijf als we het terrein van Dainichi verlaten. Vandaag was de dag: de 99ste Dainichi Auction. Voor AB Koi Marum de allereerste keer dat we hier tussen de wereldtop stonden om mee te bieden op het allerbeste wat Japan te bieden heeft. De setting is indrukwekkend. Mensen vliegen letterlijk vanuit Amerika, Azië en heel Europa in, puur om deze oogsten bij te wonen. Ze verblijven niet eens in het gebied; ze komen, ze bieden, en ze gaan weer naar huis. Je moet er namelijk live bij zijn om echt een kans te maken. Online beelden zijn leuk ter voorbereiding, maar pas als je met je neus boven die bowls hangt, zie je de ware kracht, de huidkwaliteit en die machtige bouw van deze vissen. De veiling wordt gehouden in het nieuwe, grote veiling- en koihuis van Tanizzi. En wat een decor: om ons heen de meest kapitale koicollectie die we ons kunnen bedenken. Alleen al daar zitten, met ons biedbordje klaar, maakt indruk.
Geselecteerd bij deze kweker
Hi Utsuri · 60 cm
Dainichi · 26-DA-HI-001
Ginrin Kohaku · 62 cm
Dainichi · 26-DA-KO-001
Kohaku · 64 cm
Dainichi · 26-DA-KO-002
Showa Sanshoku · 59 cm
Dainichi · 26-DA-SH-001
Showa Sanshoku · 58 cm
Dainichi · 26-DA-SH-002
Showa Sanshoku · 58 cm
Dainichi · 26-DA-SH-003
Showa Sanshoku · 61 cm
Dainichi · 26-DA-SH-004
Shiro Utsuri · 55 cm
Dainichi · 26-DA-SU-001
YellowMonkey · 61 cm
Dainichi · 26-DA-YEL-001
Het weerzien voor Tiebo van KoiQuestion was prachtig. Zodra we binnenstapten, werd hij hartelijk begroet door zijn voormalig werkgever. Die mannen zijn hem nog lang niet vergeten. Het geeft je direct een warm gevoel, maar die gezelligheid slaat snel om in uiterste concentratie zodra Futoshi Mano en Kobari de veiling openen. Het tempo is moordend. Futoshi is de veilingmeester, een beroemdheid die zelf met een ongekende snelheid praat en met bordjes klappert. Een prachtig schouwspel, maar doodeng als je voor het eerst dat nummer om je nek hebt hangen. Eén moment van onoplettendheid en de vis is weg. We zaten naast Bas van der Hulst en Emiel van Aqua Hobby; je voelt de spanning bij elkaar. Iedereen wil die ene topvis, er ging een nisai voor bijna 40.000 euro onder de hamer. Echt waar! Dan voel je je even heel klein en naïef met je biedinglijstje. Wat een kapitaalkrachtige mensen die daar ook zitten. Je wordt er soms wel wat zenuwachtig van en Tiebo moet soms het been van mij of van Emiel even tot manen. Oké jongens ademhalen. Het gaat ook allemaal snel, maar wat ben ik trots hoe we het vervolgens hebben gedaan.
Het gaat hier per opbod. Je neemt plaats met je biedbordje en zodra jouw vis aan de beurt is, begint het spel. Terwijl het bieden doorgaat, wordt die koi in een blauw vat op een trolley door het gangpad geschoven. Niet alleen een nummer in een catalogus dus: daar komt de vis zelf langs. Nog één keer kijken naar de bouw, de huid en het patroon. Je wilt honderd procent zeker weten wat je koopt voordat je je bordje omhoogsteekt.
En dan begint dat zenuwslopende wachten. Mijn bordje is omhoog geweest, ons bod staat. Slaat de veilingmeester nu af? Of gaat er achter ons nog iemand overheen? Je hoort het tempo van de veilingmeester, kijkt naar die blauwe bak en houdt ondertussen de andere bordjes in de gaten. Pas bij de afslag weet je of de vis echt van ons is. Tot dat moment is er niets gewonnen.
Toch lieten we ons niet uit het veld slaan. We hadden onze zinnen gezet op een monster van een Shiro Utsuri. In een jaar waarin deze variëteit extreem lastig te vinden is, zagen wij hier een kans. Voor het eerst ging die hand van ons omhoog. Direct bood er iemand overheen. En weer iemand. Het hart bonkt in je keel. Snel rekenen: transport erbij, commissie... wat doen we? Tiebo, Jeffrey en ik keken elkaar aan. Dit is een vis die we moeten hebben. We gooiden er nog een bod uit en toen... BAM! Het lot werd aan ons toegewezen. Je begrijpt op dat moment pas echt waarom ze zeggen dat je een lot 'wint'. Het voelt als een overwinning in de laatste minuut van een finale.
Na een snelle curry in de pauze hebben we de strategie aangescherpt. We wilden niet alleen meedoen, we wilden domineren op de vissen die we écht wilden. Dat leidde tot een bijna agressieve stijl van bieden. Ik merkte dat anderen soms even terugdeinsden toen ze zagen hoe vastberaden wij waren. En met succes. We wisten negen vissen te bemachtigen, stuk voor stuk kroonjuwelen. Waaronder een van de slechts drie Yellow Monkeys die er zwommen – en ook een showa met een hartvormig patroon op het hoofd; een vis waar ik stiekem zelf een beetje verliefd op ben geworden. Ook een van de vijf Hi Utsuri's kwam onze kant op, en ik durf zonder twijfel te zeggen dat dit de beste van de vijf was. De bouw, de intensiteit van de kleur; zo schoon; dit is materiaal voor de grote koi shows.
Een van de meest bijzondere momenten was de selectie van Hiroshi Mano, de broer van Shigeru die de Toyota-faciliteit runt. Hij heeft de 'This is Art' serie, vissen die als kunstwerken worden gepresenteerd. Als je zo'n vis wint, roept de veilingmeester: "You are artist!" Dat zette de lachers op de hand, maar het trotse gevoel als Shigeru Mano je dan persoonlijk het certificaat overhandigt, is onbeschrijfelijk. We hebben vissen gekocht waar we vooraf van dachten dat ze absoluut onbereikbaar zouden zijn. Showa's van een kwaliteit waar je normaal alleen van droomt, nisai van rond de 60 centimeter met een huidkwaliteit die de kamer verlicht.
We zijn nu onderweg terug, doodmoe van het chasen door de bergen, het klimmen in de koihuizen en de mentale uitputting van de veiling. We zijn misschien 'platzak', maar we zijn vooral ontzettend trots. Dit is een volgend niveau voor AB Koi Marum. Vissen zoals de Ginrin Kohaku, de krachtige Showa's en die zeldzame Yellow Monkey staan te wachten op een nieuwe eigenaar die de lat net zo hoog legt als wij vandaag hebben gedaan. Kijk op de website, want de eerste reserveringen druppelen al binnen. Dit was een dag voor in de boeken.