De dag zit erop en we zitten weer in de auto terug naar het hotel. Als je me vraagt met welk gevoel ik achter het stuur zit: een lege portemonnee! Nee, gekkigheid, we hebben vandaag vooral veel kilometers gemaakt en de ogen goed de kost gegeven, ook al was het soms verdomd lastig om precies dat te vinden wat we zochten. We zijn er al een week, maar de jacht blijft elke dag even intens. We begonnen vanochtend vroeg bij Ikarashi-Ozumi. Daar waren we deze reis nog niet geweest en hij maakte zijn naam als kweker van bijzondere variëteiten direct weer waar. Hij liet ons een Wagoi Beni Kumonryu zien die hij zelf Black Dragon noemt. Sommigen noemen ze Red Dragon. Wat een vurig hi, Jeffrey was er ook helemaal weg van. De vis was ongelooflijk schoon, bijna geen sumi-plekjes in het rood. Het is geen traditionele Hi Utsuri, het patroon is echt anders. Helaas had hij ze niet voor de directe verkoop; ze stonden apart voor de Niigata Breeders Auction. We mochten er eentje in de bowl bewonderen voor de foto, maar de zoektocht naar die ene perfecte Yamabuki voor een klant ging hier nog even verder. We hebben wel wat gezien, maar er zat steeds net een licht plekje op waar het egaal goud moest zijn. Het is dit jaar sowieso zoeken naar goede Yamabuki, terwijl je ze andere jaren overal ziet zwemmen.
We besloten niet te blijven hangen maar de bergen in te steken richting Yagenji. Het was hun event-dag en de Karashigoi van de gebroeders Yagenji zijn gewild. Vorig jaar was het daar een gekkenhuis, nu viel de drukte mee, maar de regels waren strenger. Waar vorig jaar iedereen zomaar een stokje kon trekken voor de volgorde, moest je nu eerst laten zien wie je was en via welke shipper je kocht. Ze wilden voorkomen dat mensen extra stokjes trokken voor vrienden om de kans op een laag nummer te vergroten. Ik trok nummer vijf. Dat klinkt goed, zeker als er tien bowls staan, maar de constructie was dit jaar anders: nummer één mocht meteen drie vissen uitzoeken. Tegen de tijd dat ik aan de beurt was, waren de vijftien beste vissen dus al weg. Bij Karashigoi draait het niet om smaakgevoelige patronen, maar om body en de specifieke kleur die je zoekt. Na de eerste zes vissen zijn de echte toppers er simpelweg uit. We hebben de eer aan onszelf gehouden en zijn snel weer in de auto gesprongen.
We waren precies op tijd bij Miyatora. De truck reed net het erf op toen we parkeerden. Het was er drukker dan normaal; Amerikanen, een Aziaat, een andere koiservice en Siebe was er ook. De hele auto zat vol met Shusui. Jeffrey en ik zagen veel 'wildscale' Shusui, maar we hoopten stiekem op een mooie Ki Shusui. Die zat er niet tussen. De Amerikanen vonden het een fantastische lichting en vulden hun bowls aan de lopende band. Dat laat maar weer zien hoe verschillend de markten zijn; wat in de VS razend populair is, krijgen wij in Nederland soms moeilijk verkocht. Wat wel opviel waren de short body Shusui. Dat is echt de Tama Saba onder de koi. Alles vanaf de schouder was direct de staart. Ik vind het verbazingwekkend dat zo’n vis gezond kan leven. Het voelt bijna alsof je op de verkeerde manier voor God speelt met de natuur. Ik twijfelde even bij de bowl omdat er verzamelaars voor zijn, maar mijn gevoel zei nee.
Geselecteerd bij deze kweker
Doitsu Kujaku · 51 cm
Miyatora · 26-MI-KUJ-002
Na al dat kijken kregen we trek. We zijn al een week in Japan en we hadden nog geen ramen gehad! Een schande, want ik ben er gek op. We stonden deze week al een paar keer voor een dichte deur, maar nu was het raak. Heerlijke spicy ramen met goedgevulde gyoza’s. Dat geeft de nodige brandstof voor de middag.
Na de lunch reden we naar Kobayashi, maar de vogel was gevlogen. Dan maar eerst naar Takahashi, die zitten daar toch in de buurt. Mijn collega van Friesland Koi komt morgen aan en Takahashi zei dat wij de eerste keuze zouden hebben, maar hij had nu simpelweg niet genoeg zitten om een echt goede selectie te maken. Ik heb nog geprobeerd hem te paaien: Als je nou de selectie van de komende twee weken pakt, dan hebben wij de beste tategoi van die periode, daarna is Frieslandkoi toch weer naar huis 🤪😅 Hij kon erom lachen, maar we moeten even geduld hebben. We zagen nog wel een paar Beni Kumonryu zwemmen die echt super strak waren, maar die waren al verkocht of werden klaargestoomd voor de veiling.
We waagden een tweede poging bij Kobayashi en ja hoor, de truck stond er en de sporen op het beton waren nog nat. Hij was net terug van de mudponds om Azukari op te halen, logisch dat hij de telefoon niet opnam. Hij liet ons zijn nieuwe koihuis zien. Vorig jaar was het nog in aanbouw, nu is het een indrukwekkende, klinisch schone ruimte. Geen poespas, geen overbodige snufjes, gewoon puur functioneel. Hij nam ons mee naar zijn tategoi. Er zat een gele tussen die fantastisch was qua schubverdeling, maar die was helaas al weg. Jeffrey viel direct op een zwarte wildscale, de Diamond Dragon. Het beest gaf bijna licht! Het is soms lastig met die namen; Kouryu, Kikokuryu, Beni Kumonryu... als je niet dagelijks in de klei staat, raak je de weg kwijt in die drakenwereld.
Maar toen kwam het: de zoekopdracht. Een klant had me een foto gestuurd van een heel specifieke vis en tot mijn eigen verbazing zwom daar bij Kobayashi bijna het exacte exemplaar. Een nisai van rond de 50 centimeter. Ik heb hem in de bowl laten zetten en naar de prijs gevraagd. Nou, toen was het even slikken. In het Japans zeggen ze dan 'takai', wat simpelweg 'duur' betekent. Voor een Aragoke (wildscale) met deze potentie betaal je tegenwoordig de hoofdprijs. Het is een kwestie van vraag en aanbod, net als bij de topshowa's. We hebben ook nog naar zijn Shiro Utsuri gekeken. Veel vissen voor de toekomst waarbij het sumi nog onderhuids ligt, soms alleen zichtbaar als een blauwe schaduw of een klein puntje bij het oog. Dat zijn vissen waar je op moet durven investeren, maar de meeste klanten willen een vis die al 'af' is.
Het was een mooi bezoek. Zijn vrouw en zoon waren diep onder de indruk van de tatoeages van Jeffrey; ze vonden het intrigerend in plaats van eng. De stroopwafels die we meebrachten vielen in zeer goede aarde. Kobayashi vertelde lachend dat zijn ideale avond bestaat uit op een stoel zitten met stroopwafels en een goed glas whisky. Kijk, dan begrijp je het leven. We hebben een afspraak gemaakt om de zoekopdracht aan de klant voor te leggen en we komen zeker nog eens terug voor de sansai. Voordat we naar het hotel gingen, moesten we nog even tanken. 'Zembu' riepen we tegen de pompbediende: volgooien die hap! Voor 9000 yen zat de tank vol, omgerekend een eurootje of 1,20 per liter. Geen accijnskwalen zoals bij ons. En de service is ongekend: je krijgt een doekje om je interieur af te nemen, terwijl drie man je ramen en spiegels staan te boenen.
Morgen wordt weer een ramdag. Yagenji gaat weer afvangen, we moeten naar Aoki en we hebben een afspraak bij Yamanaka. En tussendoor moeten we ook nog langs het gemeentehuis voor wat papierwerk. Vanavond gaan we nog even de pijlen laten vliegen. Gisteren heb ik Jeffrey drie keer lesgegeven bij het darten, al beweert hij zelf natuurlijk dat het andersom was. Vrijdag komt Bas van der Huls ook deze kant op met zijn eigen dartpak, dus de competitie wordt alleen maar zwaarder. We maken er een mooie avond van, want morgen moeten de scherpe ogen weer aan aan de rand van de mudpond.